Wenus była rzymską boginią miłości, opieki matczynej, rozmnażania seksualnego i pożądania erotycznego. Najładniejsza ze wszystkich bóstw, Wenus pragnęła - i była pożądana - przez śmiertelników i bogów. Podobnie jak grecki Apollo, Wenus lubiła mężczyzn i kobiety. Była także strażniczką kochanków i prostytutek oraz mityczne.pl 6 maja 2017 Posłańcy/ Bogowie pisma/ Pismo Syn lub brat Dagdy , był wojownikiem z magicznego plemienia Tuatha de Danaan , któremu przypisywano wynalezienie alfabetu ogamicznego (system pisma w kształcie ukośnych kresek, które są wycinane w pionowych kolumnach w drewnie lub w kamieniu) używanego głównie w inskrypcjach. Odyn. Najwyższy z bogów nordyckich z dynastii Azów, bóg wojny i wojowników, bóstwo mądrości, władzy, poezji i magii. W mitologii teutońskiej (germańskiej) nazywany był Wotanem lub Wodanem. Odyn był utożsamiany przez plemiona łacińskie z Merkurym ponieważ decydował o losie ludzkim. Podczas burzowych nocy, jako władca zmarłych Morze to Ananta, kosmiczny wąż chroniący śpiącego Wisznu, podczas gdy ten śni o nowym świecie. Uważano, iż w morzu zamieszkiwały istoty tj. hermafrodyci z głowami Janusa, byki z głowami ludzi czy też czterogłowe psy. Jakby nie było, wszystko co kiedykolwiek narodziło się na stałym lądzie, wywodziło się z morza. Zobacz Szamasz. Babiloński bóg słońca, syn boga księżyca Sina. Szamasz każdego dnia wychodził przez wielkie wrota otwierane przez ludzi- skorpiony w górach na wschodzie by pojawić się na niebie. Bóg wspinał się na szczyt, a następnie rydwanem jechał przez niebo w stronę wielkich gór na zachodzie, gdzie znikał. MITOLOGIA EGIPSKA. Ancient Egypt. Bogowie i Boginie starożytnego Egiptu. Prehistoria /nie tylko Egiptu/ określała słońce jako bóstwo powstałe ze związku ziemi i nieba. Z naturalnych powodów człowiek porządkował w ten sposób to co w swej istocie niepojęte ale pożyteczne i życiodajne umieszczając to w związkach bóstw którym Ponieważ boginie nie mogły decydować między sobą, a Zeus nie chciał cierpieć gniewu kobiet w swojej rodzinie, boginie zwróciły się do Parisa, syna króla Troi Priama. Poprosili go, aby ocenił, który z nich jest najpiękniejszy. Paryż uznał boginię piękna za najpiękniejszą. DMar2. Niezbędna do polecenia jest poniższa stona na temat mitologiiEgiptu. Warto też poczytać na temat mitologii Egiptu z Wikipedii, wolnej encyklopedii. Prezentuję poniżej ważniejszy egipska – mitologia panująca w Egipcie aż do nadejścia chrześcijaństwa i islamu. Rozwijana przez ponad trzy tysiąclecia istnienia kultury TotPoczątkowo w Egipcie uznawano wielu bogów. Wyobrażenia podlegały zmianom w zależności od sytuacji politycznej w Egipcie, dominującej grupy i jej przywódcy, postaci bogów były łączone i wierzenia z wczesnego okresu formalizowały 5 wyraźnych grup terytorialnych, wykrystalizowanych z wcześniejszych wierzeń miejscowych:dziewiątka (Ennead) z Heliopolis, której głównym bogiem był Atum ósemka (Ogdoad) z Hermopolis, której głównym bogiem był Re Chnum-Satis-Anukis triada z Elefantyny, gdzie głównym bogiem był Chnum Amon-Mut-Chonsu triada z Teb, gdzie głównym bogiem był Amon Ptah-Sechmet-Nefertum triada Memfis, niezwykła o tyle, że bogowie nie byli powiązani przed sformalizowaniem triady, nadrzędnym bogiem był Ptah W końcowej fazie, kiedy Egipt znalazł się pod wpływem helleńskim, pozostała triada: Ozyrys, Izyda i Horus oraz ich wróg Set. Każda część triady miała własny ośrodek kultu. Jednak nawet na tym etapie łączenie trwało, Ozyrys i Horus stawali się aspektami tej samej postaci. Cała sytuacja zmierzała w kierunku monoteizmu. Wcześniejsze próby wprowadzenia monoteizmu, przez wybranie jednego z bogów a odrzucenie pozostałych nie powiodły SetW wierzeniach egipskich ludzka dusza istnieje również po śmierci ciała i składa się z pięciu części: Ka, Ba, Ach, Imienia oraz Cienia. W celu zachowania tożsamości w istnieniu po śmierci, ciało było balsamowane i mumifikowane. Ciała były tymczasowo umieszczane w trzcinowych trumnach w bardzo gorącym piasku, co szybko wysuszało zwłoki i zapobiegało rozkładowi. Później następował pogrzeb. W późniejszych czasach zaczęły powstawać drewniane groby, rytuały i reguły pochówku były rozbudowywane, komplikował się sposób mumifikacji. Balsamowanie zostało wynalezione w okresie Czwartej Dynastii. Usuwano wszystkie miękkie tkanki, a powstałe miejsca wypełniano rolę odgrywała Księga Umarłych – zbiór prawie dwustu magicznych tekstów, rysunków i pieśni, dopasowywanych każdorazowo do osoby zmarłego, mających ułatwić mu przejście do świata pośmiertnego. W niektórych grobach Księga Zmarłych jest również wymalowana na późniejszych wierzeń, dusza zmarłego zostaje przyprowadzona przed oblicze Anubisa, a ciężar jego serca – zapisu moralności – jest porównywany z ciężarem pióra Maat – bogini prawdy, sprawiedliwości i porządku. Jeśli wynik wypadnie na korzyść zmarłego, to zmarły jest prowadzony przez Horusa do Ozyrysa, w przeciwnym wypadku jest pożerany przez Ammit (por. Am-heh) – pożeraczkę grzeszników o głowie krokodyla, tułowiu geparda i zadzie hipopotama. Leia Mais… Bogowie i boginie w starożytnym Egipcie Bogowie i boginie wielbieni byli pod wieloma postaciami. Egipcjanie oddawali cześć zwierzętom i roślinom. Nigdzie indziej nie ma tylu bogów, ilu doszukać się można w religii starożytnego Egiptu. Zapotrzebowanie na nich zmieniało się wraz z zachciankami kapłanów. Egipt | Posąg Horusa (Statue of god Horus by dustinpsmith na licencji CC BY Bogowie Egipscy Najpotężniejszym egipskim bogiem był Amon. Dzięki niemu kobiety były płodne, zwierzęta się mnożyły, a plony były urodzajne. Utożsamiany był z greckim Zeusem. Amon przedstawiany był w postaci ludzkiej. Jego głowa zdobiona była pewnego rodzaju koroną z dwoma piórami. Często również przedstawiano go z głową barana lub gęsi. Anubis był bogiem o głowie szakala. Kojarzono go głównie z mumifikacją oraz wędrówką zmarłych. Bogiem nieba był Horus. Syn Ozyrysa lub Re i Izydy. Przedstawiano go w postaci sokoła albo człowieka z głową sokoła. Horus był jednym z najważniejszych bogów. Ozyrys był bogiem śmierci i wiecznego życia. Czczono go w całym Egipcie. Przedstawiany był jako człowiek z koroną i berłem. Re – bóg Słońca, pan wszechświata. Przedstawiany był jako mężczyzna z głową sokoła. Nad jego głową widniała słoneczna tarcza. Legendy głoszą, że w ciągu dnia bóg Re pływał barką po niebie, a wieczorem połykała go bogini Nut. Egipt | Ramzes II i bóg Re (Egypt-10C-007 - Rameses II & Re-Horakhty by Dennis Jarvis na licencji CC BY-SA Ptah był bogiem-stwórcą. Uważano go za opiekuna sztuki i rzemiosła, a czczono pod postacią człowieka bez włosów i o lasce. Set – pan burz, pustyń, ciemności i chaosu. Według legend był bratem i wrogiem Ozyrysa. Jest to jeden z głównym bogów. Wcześniej czczono go jako boga wojny. Przedstawiany był jako mężczyzna o głowie szakala, antylopy oraz – egipski bóg mądrości, patronował pisarzom i naukowcom. Uznawany był również za boga księżyca. Legendy głoszą, że wynalazł pismo. W mitologii egipskiej ważną rolę odgrywały również boginie Hathor uznawana była za boginię miłości, tańca, radości oraz patronkę obcych ziem. Przedstawiano ją pod postacią krowy lub kobiety z głową krowy. Ważnym jej atrybutem był sistrum – instrument muzyczny. Izyda była boginią płodności. Przedstawiano ją w postaci kobiety. Często ukazywano ją z małym dzieciątkiem – Horusem. Egipt | Malowidła ścienne (Paintings from the tomb of Petosiris at Muzawaka (XL) by Institute for the Study of the Ancient World na licencji CC BY Maat – Córka Re, małżonka Thota. Była uosobieniem ładu i porządku we wszechświecie. Przedstawiana była jako kobieta ze strusim piórem na głowie. Powodzie czy głód były tłumaczone zaburzeniami w panowaniu tej bogini. Nut była boginią nieba. Wyobrażana była jako krowa oraz jako kobieta wygięta w łuk. Boginią zmarłych była Nebrot. Więcej informacji o religii starożytnego Egiptu znajdziesz Cię również Duże okna w HolandiiSpacerując czy przejeżdżając ulicami holenderskich miast z pewnością zwrócimy uwagę na duże, często niezasłonięte... Symbole HolandiiZ czym kojarzy nam się Holandia? Oczywiście z wiatrakami, serami, tulipanami i drewnianymi chodakami! W każdym... Symbole JaponiiJaponia jest bez wątpienia niezwykle barwnym i malowniczym krajem – odległą, tajemniczą, niemal baśniową krainą... Symbole BrazyliiGorące wody Oceany Atlantyckiego, piłka nożna i huczny karnawał – dla większość z nas to pierwsze skojarzenia z... Szarańczyn strąkowyDrzewo to, zwane również karobowym lub po prostu karob, zdominowało krajobraz Cypru, po tym jak najprawdopodobniej... Kategoria: Starożytność Data publikacji: Bogowie starożytnych Greków i Rzymian byli ludzcy, kochali, nienawidzili i uprawiali mnóstwo seksu. A ci egipscy? Oni już zupełnie zapominali o granicach przyzwoitości. Ale tylko dla dobra sprawy! Egipcjanie, jak już pisaliśmy w artykułach o prostytucji i o erotycznych klątwach, mieli swobodne podejście do seksu. Nic więc dziwnego, że także w ich religijnych tekstach pojawiały się niemal pornograficzne opisy rozmaitych rodzajów miłości. Nie dajmy się jednak zwieść! Bogowie greccy i rzymscy byli rozwiąźli. Tymczasem ich egipscy kuzyni uważali się za stworzonych do wyższych celów. Oddawali się aktom miłosnym nie dla przyjemności, lecz w celach czysto użytkowych, by stworzyć, spłodzić, bądź upokorzyć adwersarza. Oto kilka przykładów. Boska masturbacja jako początek dziejów Herodot, opisujący Egipt w V w. jedno z miast nazwał Heliopolis. Nazwa ta oznacza „miasto słońca”. To właśnie tam, około 3000 r. kapłani opracowali jedną z funkcjonujących w Egipcie kosmogonii – prób wytłumaczenia powstania świata. Według niej Atum – bóg utożsamiany ze słońcem – miał wyłonić się z Nu – nicości. Sam będąc istotą doskonałą rozpoczął tworzenie bóstw. Dziś znamy dwie wersje „aktu stworzenia”: Ujął dłonią swój wzwiedziony członek i wzbudził w nim rozkosz – tak zrodziły się bliźniaki Szu i Tefnut. Według drugiej wersji Szu, bóg wiatru miał zostać wykichany, a Tefnut, bogini wilgoci, wypluta przez ich rodziciela, któremu uprzednio za małżonkę posłużyła dłoń. Izyda karmiąca syna poczętego z zombie-mężem. Którejkolwiek wersji byśmy się nie trzymali, wychodzi na to, że pierwsi z bogów zaliczanych do heliopolitańskiej Dziewiątki (dziewięć najważniejszych bóstw Egiptu) zostali poczęci w akcie samogwałtu. Urocze. Cała reszta bogów została poczęta raczej klasycznie. To znaczy w miarę klasycznie. Szu i Tefnut byli co prawda rodzeństwem, jednak skoro nie było nikogo innego pod ręką, sami musieli spłodzić Geb i Nut. Ci zaś dali początek Ozyrysowi, jego żonie Izydzie, Setowi i jego małżonce Nefrydzie. Co ciekawe w mitach tłumaczących stworzenie świata rzadko mowa jest o stworzeniu człowieka. Odnajdujemy ją dopiero w powstałym najpewniej później micie o Chnumie. Ten bóg-baran miał ulepić ludzi na kole garncarskim, uczynić ich genitalia sprawne i dobrze ulokowane, oraz nauczyć jak się rozmnażać. Zobacz również:Usługi pogrzebowe. Największy postrach starożytnych EgipcjanTowar na wagę złota. Jakim cudem egipskie mumie stały się poszukiwanym lekarstwem?Seks ze zwierzętami. Przemilczany problem średniowiecza [18+] Sztuczny członek i zombie-seks Bracia, Set i Ozyrys, kłócili się długo o władzę. W skutek nierozstrzygalnego sporu Set zamordował brata i rozrzucił jego kawałki po świecie. Zdruzgotana małżonka Ozyrysa, Izyda rozpoczęła poszukiwania kawałków męża, aby złożyć go do kupy i w miarę możliwości spróbować spłodzić z nim kogoś, kto będzie mógł pomścić krzywdy ojca. Uzbierała więc fragmenty Ozyrysa, jednak bez części najistotniejszej dla samego aktu płodzenia. Dla obdarzonej magiczną mocą bogini nie była to jednak żadna przeszkoda. Ów zaginiony fragment ciała stworzyła sama i przymocowała mężowi. Następnie tchnęła w niego życie i pod postacią kani, bądź też krogulca, poczęła syna. Dlaczego zrobiła to w formie ptasiej, a nie ludzkiej nie wiadomo. Możemy się tylko domyślać, że to dzięki temu owoc igraszek ptaka i zombie – Horus – przedstawiany jest jako człowiek z głową sokoła. W taki oto sposób Ozyrys odszedł z tego świata, stał się panem krainy umarłych, a jego syn rozpoczął drogę do pomszczenia ojca. Drogę, w której wielką rolę odegrać miało boskie nasienie, które, co oczywiste, jest złote i… gadające. Masz z kimś problem? Gwałt analny pomoże! Gdy Horus dorósł rozpoczął batalię o odzyskanie schedy po ojcu. Rozmaite sądy bogów, pojedynki i konkursy nie dawały skutku. A były to konkurencje dość dziwaczne. W jednej z nich rywale pod postacią hipopotamów zmagali się, by pokazać kto zdoła dłużej wytrzymać pod wodą. Impas trwał jednak i trwał, aż w końcu Set postanowił wyciągnąć rękę do pojednania i zaprosił Horusa na ucztę. Miał to być jednak tylko chytry podstęp. Swobodne podejście Egipcjan (i ich bogów) do seksu doskonale pokazuje tak zwany „Erotyczny papirus” z Turynu. Kiedy Horus się upił Set dopadł go i zgwałcił. Półświadomy bóg-sokół zachował na tyle trzeźwości umysłu, że wsunął sobie dłoń między uda, wskutek czego boskie nasienie Seta nie trafiło do wnętrza ofiary, lecz na jej boską rękę. Gwałciciel tego nie spostrzegł, co miało kluczowe znaczenie dla rozwoju historii. Horus, jak na zgwałconego boga przystało, pobiegł poskarżyć się matce. Ta, widząc nasienie na jego dłoni, czy to obrzydzona, czy rozgniewana hańbą jaka spotkała syna, obcięła mu boską rękę, cisnęła ją do jeziora, po czym stworzyła nową. Nie była to dla niej pierwszyzna – w końcu kiedyś dokooptowała mężowi sztucznego penisa. Ponadto Izyda opracowała godny bogini fortel. Egipski bóg Horus, jeden z bohaterów mitu o gadającym boskim nasieniu. Używszy wonnej maści doprowadziła syna do ejakulacji, zebrała jego nasienie i dyskretnie posmarowała nim sałatę – ulubione warzywo Seta. Ten, przed udaniem się do grona innych bogów, gdzie zamierzał opowiedzieć o tym co zrobił Horusowi skubnął sobie sałaty posmarowanej nasieniem. W tym miejscu należy nadmienić, że dla egipskich bogów akt homoseksualny nie był niczym złym, pod warunkiem, że się owego aktu dokonywało na kimś, a nie pozwalało dokonywać na sobie. Ta druga opcja uznawana była za wielce hańbiącą i niegodną. Udał się więc Set między innych bogów, gdzie czekał już Horus. Opowiedział, ze szczegółami jak brutalnie gwałcił swoją ofiarę. Horus jednak wszystkiemu zaprzeczył. Co więcej, stwierdził nawet, że to on zgwałcił Seta! Na to Tot, jeden z bogów, postanowił rozwiązać sprawę raz na zawsze i wezwał boskie nasienie (tak, boska sperma poza tym, że jest złota i mówiąca reaguje jeszcze na komendy). To należące do Seta nie wyłoniło się z Horusa, lecz z jeziora, gdzie zostało wrzucone wraz z obciętą ręką boga. Horusowa sperma wydobyła się za to z Seta i utworzyła nad jego głową aureolę, co było jednoznacznym dowodem na to, że nie kto inny, a właśnie Set został pohańbiony. Mikstura na potencję drogą do boskości Na ścianach egipskich świątyń przedstawiano często pewną dość charakterystyczną sylwetkę. Wyobrażała ona mężczyznę z jedną ręką, jedna nogą oraz erekcją, owiniętego w białą szatę. Był to Min, bóg płodności. Wedle legendy Min miał być kiedyś zwykłym mężczyzną, poddanym króla Ramzesa Wielkiego. Podczas jednej z wypraw wojennych został ciężko raniony, stracił rękę oraz nogę, przez co nie mógł brać udziału w innych, licznych bataliach wojowniczego faraona. Horus jako sokół w zbiorach British Museum (fot. Aleksandra Zaprutko-Janicka, wykonane w Muzeum Luwru). Pewnego razu, siedząc w mieście, z którego wszyscy mężczyźni wyruszyli na wojnę, otrzymał hiobowe wieści. Armia egipska poniosła straszliwą klęskę. Faraon i wielu żołnierzy zginęli, a reszta trafiła do niewoli. Nasz dzielny Min nie spanikował. Z czosnku i cebuli przyrządził sobie starożytny odpowiednik viagry i wziął się za odbudowę populacji. Wielkie było jego zdziwienie, kiedy pod murami miasta stanął Ramzes ze zwycięską armią a informacja o porażce okazała się nieprawdziwa. Większe chyba było zdziwienie żołnierzy i samego faraona kiedy zobaczyli swe żony (a nie upiekło się nawet królewskiej małżonce) w zaawansowanej ciąży. Jak można było się spodziewać, tłumaczenie się patriotycznymi pobudkami niewiele dało Minowi. Został skazany na śmierć. Po wykonaniu wyroku doceniono jednak jego poświęcenie dla państwa i zaczęto czcić go jako boga płodności. Źródła: D. M. Friedman, Pan niepokorny. Kulturowa historia penisa, Muza, Warszawa 2003. G. Hart, Mity egipskie, Prószyński i S-ka, Poznań 1999. Herodot, Dzieje, Czytelnik, Warszawa 2002. A. Krzemińska, Papirusowa pornografia, „Polityka”, nr 43/2002. A. Niwiński, Mity i symbole religijne starożytnego Egiptu, Iskry, Warszawa 1984. Zobacz również Starożytność Czy niewolnikowi wolno uprawiać seks? Źródło cierpienia i upokorzenia lub środek poprawy własnego losu. Element szczęśliwego związku lub nagroda za posłuszeństwo. Życie seksualne rzymskiego niewolnika mogło przyjąć jedną z tysiąca... 25 lutego 2015 | Autorzy: Roman Sidorski Mitologia egipskaMitologia egipska – mitologia panująca w Egipcie aż do nadejścia chrześcijaństwa i islamu . Rozwijana przez ponad trzy tysiąclecia istnienia kultury staroegipskiej. BogowiePoczątkowo w Egipcie uznawano wielu bogów . Wyobrażenia podlegały zmianom w zależności od sytuacji politycznej w Egipcie, dominującej grupy i jej przywódcy, postaci bogów były łączone i wierzenia z wczesnego okresu formalizowały 5 wyraźnych grup terytorialnych, wykrystalizowanych z wcześniejszych wierzeń miejscowych:dziewiątka ( Ennead ) z Heliopolis , której głównym bogiem był Atum ósemka (Ogdoad) z Hermopolis , której głównym bogiem był Re Chnum - Satis - Anukis triada z Elefantyny , gdzie głównym bogiem był Chnum Amon - Mut - Chonsu triada z Teb , gdzie głównym bogiem był Amon Ptah - Sechmet - Nefertum triada Memfis , niezwykła o tyle, że bogowie nie byli powiązani przed sformalizowaniem triady, nadrzędnym bogiem był PtahW końcowej fazie, kiedy Egipt znalazł się pod wpływem helleńskim, pozostała triada: Ozyrys , Izyda i Horus oraz ich wróg Set . Każda część triady miała własny ośrodek kultu. Jednak nawet na tym etapie łączenie trwało, Ozyrys i Horus stawali się aspektami tej samej postaci. Cała sytuacja zmierzała w kierunku monoteizmu . Wcześniejsze próby wprowadzenia monoteizmu, przez wybranie jednego z bogów a odrzucenie pozostałych nie powiodły się. ŚmierćSetW wierzeniach egipskich ludzka dusza istnieje również po śmierci ciała i składa się z pięciu części: Ka , Ba , Ach , Imienia oraz Cienia . W celu zachowania tożsamości w istnieniu po śmierci, ciało było balsamowane i mumifikowane . Ciała były tymczasowo umieszczane w trzcinowych trumnach w bardzo gorącym piasku, co szybko wysuszało zwłoki i zapobiegało rozkładowi. Później następował pogrzeb. W późniejszych czasach zaczęły powstawać drewniane groby, rytuały i reguły pochówku były rozbudowywane, komplikował się sposób mumifikacji. Balsamowanie zostało wynalezione w okresie Czwartej Dynastii. Usuwano wszystkie miękkie tkanki, a powstałe miejsca wypełniano rolę odgrywała Księga Umarłych – zbiór prawie dwustu magicznych tekstów, rysunków i pieśni, dopasowywanych każdorazowo do osoby zmarłego, mających ułatwić mu przejście do świata pośmiertnego. W niektórych grobach Księga Zmarłych jest również wymalowana na późniejszych wierzeń, dusza zmarłego zostaje przyprowadzona przed oblicze Anubisa , a ciężar jego serca – zapisu moralności – jest porównywany z ciężarem pióra Maat – bogini prawdy, sprawiedliwości i porządku. Jeśli wynik wypadnie na korzyść zmarłego, to zmarły jest prowadzony przez Horusa do Ozyrysa , w przeciwnym wypadku jest pożerany przez Ammit (por. Am-heh ) – pożeraczkę grzeszników o głowie krokodyla , tułowiu geparda i zadzie hipopotama . BibliografiaTadeusz Andrzejewski – Księga Umarłych Piastunki Kai, Warszawa Andrzejewski – Księga Umarłych kapłana-pisarza Neferhotepa, Kraków Andrzejewski – Opowiadania egipskie, Warszawa Andrzejewski – Dusza boga Re, Warszawa Černý – Religia starożytnych Egipcjan, PIW, Warszawa Hallam – Bogowie i boginie., Wyd. Diogenes, Warszawa Hornung – Jeden czy wielu: koncepcja boga w starożytnym Egipcie., Warszawa Ikram – Śmierć i pogrzeb w starożytnym Egipcie., PIW, Warszawa Lipińska, Marek Marciniak,Magdalena Galewska – Mitologia starożytnego Egiptu, seria: "Mitologie świata", Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa Lorentz – Bóg i człowiek w starożytnym Egipcie, Warszawa Rachet – Słownik cywilizacji egipskiej, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 1994, 2004. Zobacz też Bogowie starożytnego Egiptu Starożytny Egipt ( Tablica chronologiczna ) Mitologia grecka Inne hasła zawierające informacje o "Mitologia egipska": Inne lekcje zawierające informacje o "Mitologia egipska": Publikacje nauczycieli Logowanie i rejestracja Czy wiesz, że... Rodzaje szkół Kontakt Wiadomości Reklama Dodaj szkołę Nauka obejrzyj 01:38 Thor Love and Thunder - The Loop Czy podoba ci się ten film? Mitologia egipska – mitologia panująca w Egipcie aż do nadejścia chrześcijaństwa i islamu. Rozwijana przez ponad trzy tysiąclecia istnienia kultury staroegipskiej. Bogowie Początkowo w Egipcie uznawano wielu bogów. Wyobrażenia podlegały zmianom w zależności od sytuacji politycznej w Egipcie, dominującej grupy i jej przywódcy, postaci bogów były łączone i zmieniane. Główne wierzenia z wczesnego okresu formalizowały 5 wyraźnych grup terytorialnych, wykrystalizowanych z wcześniejszych wierzeń miejscowych: dziewiątka (Ennead) z Heliopolis, której głównym bogiem był Atum; ósemka (Ogdoad) z Hermopolis, której głównym bogiem był Re; Chnum-Satis-Anukis triada z Elefantyny, gdzie głównym bogiem był Chnum; Amon-Mut-Chonsu triada z Teb, gdzie głównym bogiem był Amon; Ptah-Sechmet-Nefertum triada Memfis, niezwykła o tyle, że bogowie nie byli powiązani przed sformalizowaniem triady, nadrzędnym bogiem był Ptah. W końcowej fazie, kiedy Egipt znalazł się pod wpływem helleńskim, pozostała triada: Ozyrys, Izyda i Horus oraz ich wróg Set. Każda część triady miała własny ośrodek kultu. Jednak nawet na tym etapie łączenie trwało, Ozyrys i Horus stawali się aspektami tej samej postaci. Cała sytuacja zmierzała w kierunku monoteizmu. Wcześniejsze próby wprowadzenia monoteizmu, przez wybranie jednego z bogów a odrzucenie pozostałych nie powiodły się. W wierzeniach egipskich ludzka dusza istnieje również po śmierci ciała. W celu zachowania tożsamości w istnieniu po śmierci, ciało było balsamowane i mumifikowane. Ciała były tymczasowo umieszczane w trzcinowych trumnach w bardzo gorącym piasku, co szybko wysuszało zwłoki i zapobiegało rozkładowi. Później następował pogrzeb. W późniejszych czasach zaczęły powstawać drewniane groby, rytuały i reguły pochówku były rozbudowywane, komplikował się sposób mumifikacji. Balsamowanie zostało wynalezione w okresie Czwartej Dynastii. Usuwano wszystkie miękkie tkanki, a powstałe miejsca wypełniano natronem. Istotną rolę odgrywała Księga Umarłych – zbiór prawie dwustu magicznych tekstów, rysunków i pieśni, dopasowywanych każdorazowo do osoby zmarłego, mających ułatwić mu przejście do świata pośmiertnego. W niektórych grobach Księga Zmarłych jest również wymalowana na ścianach. Według późniejszych wierzeń, dusza zmarłego zostaje przyprowadzona przed oblicze Anubisa, a ciężar jego serca – zapisu moralności – jest porównywany z ciężarem pióra Maat – bogini prawdy, sprawiedliwości i porządku. Jeśli wynik wypadnie na korzyść zmarłego, to zmarły jest prowadzony przez Horusa do Ozyrysa, w przeciwnym wypadku jest pożerany przez Ammit (por. Am-heh) – pożeraczkę grzeszników o głowie krokodyla, tułowiu geparda i zadzie hipopotama. Prabogowie Egipscy prabogowie to: Szu Nut Geb Tefnut Bogowie egipscy Aken Aker Amaunet (Amonet) Amon Amphiaraos Anat (Asztarte) Anedżdti Anti Anubis Anuket Apis Aton Attar Atum Baal Ba-Neb-Dżeb Bastet Bastriks Bata Bes Betiou Chenti (Imenty) Chepri Chnum Chonsu Duamutef Dżeserhotep Geb Hapi Hapi Hathor Heket Horus (Harpokrates) Horus Stary Huh Imachuemanch Imset Isdes Izyda (Isis) Isis-Sothis (Isis-Sothis-Hathor) Kebehsenuf Maat Min Montu Mut Nechbet Nefertum Neftyda Neith Nun Nepri Nut (Neuht) Onuris Ozyrys Pachet Ptah Re (Ra) Re-Horachte Renenutet Satis Sechmet Set (Seth) Sobek Sokar (Sokaris) Szu Sothis Tefnut Tenemu Tfeni Toeris Thot (Tot) Tatenen Unefer Unut Upuaut Wadżet (Uadżit) Inni Ammit Apis Apophis Ba Bennu Feniks Ka Ruti Tenemujt Uszebti

mitologia egipska bogowie i boginie